Kadınların hayatı çoğu zaman sessiz beklentilerle çevrilidir. Nasıl davranması gerektiği, neyi ne kadar istemesinin uygun olduğu, nerede durup nerede geri çekilmesi gerektiği çoğu zaman açıkça söylenmez ama hissettirilir. Bu beklentilerle büyüyen kadınlar, fark etmeden kendilerine çizilen sınırların içinde yaşamayı öğrenir. Toplumsal cinsiyet rolleri, kadınlara daha çok uyum sağlamayı, idare etmeyi ve fedakârlık yapmayı öğretir. Güçlü olmak istenir ama bunu sessizce yapması beklenir. Yorulabilir ama belli etmemelidir. İtiraz edebilir ama kırmadan, rahatsız etmeden… Bu dengeyi tutturmaya çalışmak, zamanla görünmez bir mücadeleye dönüşür. Bu mücadele çoğu zaman büyük olaylarla değil, küçük anlarla yaşanır. Ev içinde yüklerin paylaşılmaması, iş hayatında emeğin görünmez kalması, duygusal ihtiyaçların ikinci plana atılması… Kadınlar çoğu zaman yaşadıkları eşitsizliği dile getirmeden taşır. Çünkü şikâyet etmek “fazla” görülür, sessizlik ise olgunluk sanılır. Toplum, kadından hem güçlü olmasını hem de bunu hissettirmemesini bekler. Ayakta durmalı ama sarsılmamalıdır. İlişkileri korumalı ama kendini kaybetmemelidir. Bu çelişki, kadının iç dünyasında derin bir yorgunluk yaratır. Sessiz mücadele tam da burada başlar. Kadınların sessizliği çoğu zaman kabulleniş olarak yorumlanır. Oysa bu sessizlik, çoğu zaman çatışmaktan kaçınmanın, düzeni bozmamak için geri durmanın bir sonucudur. Sorun çıkarmamak adına bastırılan her duygu, zamanla daha ağır bir yük hâline gelir. Toplumsal roller sorgulanmadıkça, bu yük bireysel bir sorun gibi algılanır. Oysa mesele, tek tek kadınların dayanıklılığı değil; bu dayanıklılığın neden sürekli kadınlardan beklendiğidir. Belki de bugün yapılması gereken, kadının sessizliğini güç olarak romantize etmek yerine, bu sessizliğin nedenlerini duymaya çalışmaktır. Çünkü gerçek güç, her şeyi sessizce taşımak değil; taşınan yükün fark edilmesidir. Sosyolog/Aile Danışmanı Adayı Kübranur TİRAKİ