“Kendin ol.”
Bu cümle kulağa özgürlük gibi geliyor ama birçok insan için gizli bir baskıya dönüşmüş durumda.
Çünkü kimse şunu söylemiyor: Kendin olmak zaman alır. Deneme yanılma ister. Yanlış hissetmeyi, kararsız kalmayı, hatta bazen kendinden hoşlanmamayı da içerir. Ama bugünün dünyasında insanın buna pek alanı yok.
Daha kim olduğunu anlamadan, kendini sunması bekleniyor. Sosyal medya profilleri, başarı hikâyeleri, “ben buyum” diyen hazır kimlikler… İnsan başkalarının netliğini izlerken kendi belirsizliğinden utanır hale geliyor.
Psikolojik olarak kimlik gelişimi bir süreçtir; sonuç değildir. Ama bu süreç aceleye getirildiğinde kişi, başkalarının beğendiği bir benliği taşırken kendi iç sesini kaybeder. “Kendim gibi hissetmiyorum” diyen birçok insan aslında şunu demek istiyordur: Henüz kendimle tanışamadım.
Belki de kendin olmak; yüksek sesle ilan edilen bir şey değil, sessizce kurulan bir ilişkidir.