Bir insan gerçekten “bir anda” uzaklaşmaz. Dışarıdan bakıldığında öyle görünür. Dün gülen, anlatan, herkesin içinde olan biri bugün sessizleşmiştir. Mesajlara kısa cevaplar verir, kalabalıklardan erken ayrılır, eskisi kadar kendini açmaz. İnsanlar bunu fark ettiğinde genelde şu cümleyi kurar:   “Ne oldu ona? Çok değişti.” Ama gerçek değişim bir günde olmaz. İnsan bazen uzun süre güçlü görünür. Her şeyi tolere eder. Anlaşılmadığı anları, görmezden gelindiği zamanları, içini acıtan küçük cümleleri… Bir süre sonra bunların hepsi görünmeyen bir ağırlığa dönüşür. Dışarıdan kimse fark etmez çünkü bazı insanlar acılarını sessiz taşımayı öğrenmiştir. Sonra bir gün bir şey olur.   Büyük bir olay değildir çoğu zaman. Küçük bir söz, küçük bir hayal kırıklığı… Ama o an, insanın içinde biriken her şeyin üstüne düşen son damladır. Ve o noktada insanın içinde sessiz bir karar oluşur: “Artık biraz geri çekilmeliyim.” Çünkü insan her zaman kavga ederek uzaklaşmaz.   Bazen hiçbir şey söylemeden uzaklaşır. Çünkü bazı duygular anlatıldıkça değil, anlatılmadıkça yorucu hale gelir. Ve insan bir noktadan sonra kendini açıklamayı bırakır. Uzaklaşmak bazen kırgınlıktır.   Bazen yorgunluk.   Bazen de insanın kendi içini yeniden toparlama çabasıdır. Çünkü herkesin bilmediği bir gerçek vardır:   En çok uzaklaşan insanlar, aslında en çok kalmaya çalışan insanlardır. Ama bir süre sonra insan şunu fark eder:   Bazı kalabalıkların içinde kalmak, yalnız kalmaktan daha ağırdır. Ve o zaman geri çekilir. Sessizce.   Açıklama yapmadan. Çünkü insan bazen herkesten uzaklaşmaz.   Sadece artık kendini kaybetmemek için dünyadan biraz geri adım atar.