Harika bir çağdayız. Aynı anda çalışabiliyor, mesaj atabiliyor, story izleyebiliyor, sinirlenebiliyor ve “çok yoğunum” diyebiliyoruz. Multitasking deniyor buna. Türkçesi: Hiçbir şeyi tam yapamamak. Sabah alarm çalıyor. Ertele. Bir daha. Bir daha. Sonunda uyanıyoruz ama ruh hâlâ uykuda. Aynaya bakıyoruz; gözler açık, umut kapalı. “Bugün çok verimli olacağım” diyoruz. Bunu söyleyip ilk yarım saati telefonda harcıyoruz. Verimlilik başlasın diye biraz daha kaydırmak lazım, çünkü motivasyon videoları izlenmeden motive olunmuyor. Herkes çok meşgul. Ama kimse neye meşgul olduğunu tam bilmiyor. Takvimler dolu, kafalar boş. Toplantıdan toplantıya koşuyoruz, toplantılarda da “bir toplantı daha ayarlayalım” diye anlaşıyoruz. Gün bitiyor, somut sonuç: Bir kahve daha içilmiş. Sosyal medyada herkes uzman. Beslenme uzmanı, ilişki koçu, hayat rehberi… Beş saniyelik videoyla hayatımız düzelecek. Olmazsa demek ki biz yeterince istemedik. Çünkü bu çağda başarısızlık bile kişisel gelişim eksikliği. Bir de o meşhur cümle var: “Ben böyleyim.” Bu cümle sayesinde hiçbir şey değişmiyor ama vicdan rahat. Sinirliyiz çünkü “böyleyiz”, geç kalıyoruz çünkü “böyleyiz”, dinlemiyoruz çünkü “karakter meselesi”. Kişisel gelişimin önündeki en büyük engel: Kendimizden memnun olmadan kendimizi savunmak. İlişkiler de çok pratik artık. Tartışınca konuşmak yok. Görmezden gelmek var. Sessize almak var. Takibi bırakmak var. İnsanlar değil, uygulamalar terk ediliyor. Kalp kırılıyor ama olsun, yeni bir eşleşme var. Ve tabii ki herkes çok özgün. Aynı şarkıları dinleyip, aynı dizilere ağlayıp, aynı cümlelerle “ben kimseye benzemem” diyoruz. Benzememek için bu kadar çaba harcayıp bu kadar benzemek büyük başarı. Ama haksızlık etmeyelim: Bu çağın bir artısı var. Hiç olmadığımız kadar farkındayız… … ne kadar yorgun olduğumuzun. Belki de mesele şudur: Hayatı hızlandırdık ama kendimizi beklemedik. Neyse. Bunu da okuduk. Beğendik mi? Kaydırabiliriz