​Eskiden günlük tutmak romantikti. ​Defter açılır, kalem elde… “Sevgili günlük, bugün yine dram doluydu.” ​Şimdi? ​Telefonu açıyoruz, karşımıza bir uygulama çıkıyor: ​“Bugün nasılsın?” ​Aşk acımı anlatacağım… karşımdaki robot yüz ifademi mi ölçüyor belli değil. ​Kâğıt sessizdi. ​Uygulama değil: ​“Bugün yazmayı unuttun” ​Ya kardeşim, içimden gelmedi işte, niye trip atıyorsun? ​Eskiden sayfalar dolardı, bazen gözyaşı izi kalırdı. ​Şimdi yanlışlıkla tuşa fazla basıyoruz: ​“Bugün üzgündüm” ​Sanki duyguyu uygulamaya abartılı anlatınca daha iyi anlayacak. ​Bir de şu var: ​Defter kaybolur, mahremiyet tehlikedeydi. ​Şimdi dijital günlük kaybolmuyor ama başka bir tehlike var: ​Bulut depolama. ​Yani hayatımın tüm dramı gökyüzünde dolaşıyor. ​İsterseniz romantizm, isterseniz risk deyin. ​Ama yine de bir itiraf: ​Dijital günlük pratik, hızlı, düzenli. ​Tek sorun şu: Duygularımız da artık çok düzenli. ​Sanki içimiz Dropbox klasörü. ​Sonuç? ​Defter mi, dijital mi fark etmez. ​Yeter ki kendimizi dinlemeyi unutmayalım. ​Ama arada bir defter açmak iyi geliyor. O defter o el yorulmuşluğu tamam bu son kelimeler. ​En azından kimse “Bugün yazmadın!” diye kapris yapmıyor. ​Bence defter geleneğini unutmayalım.