Sokrates’e göre sorgulanmamış bir hayat, yaşanmaya değmez. Modern toplumlar ise çocukları çok erken yaşlarda bilgiyle kuşatıyor; müfredatlar genişliyor, sınavlar artıyor, hedefler giderek daha erken belirleniyor hatta çocuklar o mesleğin ne iş yaptığını dahi bilmiyor. Ancak bütün bu hızın ve yarışın içinde çok temel bir şey eksik kalıyor: düşünmek. Bizim gibi gelişmekte olan ülkelerde çocuklar çoğu zaman belli kategorilere ayrılarak düşünceden uzaklaştırılıyor. Oysa ideal bir toplumda esas olan, düşüncenin kendisidir. Çocuklar doğaları gereği filozoftur; sürekli “neden", “niçin”, “nasıl” diye sorarlar. Çocuklar için felsefe, bu soruları bastırmak yerine düşünmenin merkezine alır. Çocuğa ne düşüneceği değil, nasıl düşüneceği öğretilir. Bugün demokrasiden, eleştirel düşünceden, entelektüel insan profilinden ve empati kültüründen sıkça söz ediyoruz. Ancak bu kavramlar, küçük yaşlarda düşünme pratiği kazanılmadan içi boş sloganlara dönüşür. Çocuklar için felsefe; dinlemeyi, karşıdakini anlamayı ve birlikte düşünmeyi öğretir. Bu, yalnızca felsefi bir kazanım değil, aynı zamanda toplumsal bir sorumluluk ve ortak bir kazançtır. Nihayetinde çocuklar için felsefe, modern toplumun en önemli meselelerinden biridir. Çocuklara doğru cevapları vermekten çok, onlara doğru soruları sorma cesareti kazandırmaktır.