​Emperyalizm artık tanklarla, uçaklarla gelmiyor; sınırları kanlı çarpışmalarla aşarak ya da açık direnişlerle ilerlemiyor. Daha sessiz, daha kalıcı ve daha sinsi bir yol izliyor: kültür empoze ediyor. Bugün işgal edilen topraklar değil, insanların tertemiz zihinleridir. ​Kimlik Çöküşü ve "Modern" İllüzyon ​Kültür; bir toplumun hafızasıdır. Diliyle, müziğiyle, töresiyle, gelenek ve görenekleriyle; kısacası tüm değerleriyle yaşar. Kültür çökerse kimlik de çöker. İşte kültür emperyalizmi tam da bu noktada devreye girer: Yerel olanı değersizleştirir, yabancı olanı ise “evrensel” ya da “modern” kültür olarak sunar. ​Platon’un mağarasındaki insanlar gibi, bize gösterilen gölgeleri gerçek sanıyoruz. İzlediğimiz diziler, dinlediğimiz müzikler, taklit ettiğimiz yaşam tarzları bize ait değil; fakat biz onları normal kabul ediyoruz. Sürekli tekrar edilen her şey, bir süre sonra sorgulanamaz hâle gelir. Böylece algılarla yönetiliriz. ​Rıza Üretimi ve Küresel Medya ​Bu durum, Marx’ın söylediği gibi, “Egemen düşünceler, egemen sınıfın düşünceleridir” sözünü hatırlatır. Bugün bu düşünceler küresel medya ve kitle iletişim araçlarıyla dolaşıma sokulmaktadır. Kültür, ortak bir paylaşım alanı olmaktan çıkmış; bir iktidar aracına, egemen güçlerin aygıtına dönüşmüştür. Emperyalist güçler bunu en etkili şekilde kullanmaktadır. İnsanların ne düşüneceği değil, nasıl düşüneceği belirlenmektedir. ​Foucault bu durumu daha net açıklar: İktidar artık zorla değil, rıza üreterek işler. Kimse bize “kendi kültüründen vazgeç” demez; zaten bunu demesine gerek yoktur. İnsanlara daha parlak, daha cazip olan sunulur ve biz, farkına varmadan kendiliğimizden uzaklaşırız. ​Sonuç: Taklit Eden Ama Ait Olamayan Birey ​Sonuç ne mi olur? Kendi dilinde düşünemeyen, kendi değerlerinden utanan ve başkalarının değerleriyle övünen bir birey tipi ortaya çıkar. Taklit eden ama ait olamayan; tüketen ama üretemeyen, kalabalıklar içinde yalnızlaşan bireyler ve giderek hastalanan bir toplum… ​Kurtuluş Reçetesi: Felsefe ve Sorgulama ​Peki, bunun bir çıkışı var mıdır? Elbette vardır. Ancak bu kurtuluş, sloganlarla ya da algılarla değil; felsefe ile olur. Okullarda okutulacak zorunlu felsefe derslerinin artırılmasıyla, eğitime gerçek anlamda değer verilmesiyle olur. Çünkü felsefe; durmayı, sorgulamayı, tefekkür etmeyi ve “neden?” demeyi öğretir. ​İşte kültür emperyalistlerinin en sevmediği şey de budur: düşünen birey. Düşünen birey, kendisine sunulan her şeye hayran olmaz. Her parlayanı değerli kabul etmez. Kendi kültürüne ve değerlerine sahip çıkar; yüceltmese bile çiğnetmez. ​Unutmayalım: Silahla kaybedilen topraklar geri alınabilir; ancak düşünceyle kaybedilen kimlik, fark edilmezse bir daha asla geri alınamaz. Bu kimlik kaybı, eninde sonunda toprak kaybını da beraberinde getirir. Tıpkı bir Afrika atasözünde söylendiği gibi: ​“Batılılar geldiğinde ellerinde İncil vardı, bizim elimizde topraklarımız. Bize gözlerimizi kapatıp dua etmeyi öğrettiler. Gözlerimizi açtığımızda bizim elimizde İncil, onların elinde topraklarımız vardı.”   ​