Aile, insanın hayata açılan ilk kapısıdır. Güvende hissetmeyi, sevilmeyi, anlaşılmayı ve sınır çizmeyi çoğu zaman bu kapının ardında öğreniriz. Ancak aile her zaman huzurlu bir alan olmayabilir. Zamanla biriken kırgınlıklar, söylenemeyenler ve anlaşılmadığını hissetme duygusu, aile içi çatışmaları kaçınılmaz hale getirebilir.   Bu çatışmalar çoğu zaman “normal” kabul edilir, hatta görmezden gelinir. Oysa görmezden gelinen her çatışma, başka bir yerden kendini tekrar eder hale gelebilir. Aile içi çatışmalar genellikle günlük sorunlar üzerinden görünür olabilir. Para, sorumluluklar, ebeveynlik rolleri ya da kuşak farkları bunların başında gelir. Aslında çoğu zaman asıl mesele bunlar değildir. Çatışmaların altında genellikle duyulmamış duygular, karşılanmamış ihtiyaçlar ve geçmişten taşınan yükler olabilir.   Anlaşılmama hissi, değersizlik algısı ya da sürekli eleştirilme deneyimi, aile içindeki ilişkileri zamanla yorabilir. "Bazen aynı evin içinde, kimsenin gerçekten kimseyi duymadığı anlar olur." Aileyi bir bütün olarak düşündüğümüzde, yaşanan her sorun tüm üyeleri etkiler. Bir kişinin taşıdığı duygusal yük, fark edilmeden diğerlerine de dağılır. Özellikle çocuklar, aile içi çatışmaların en sessiz ama en derin etkilenen tarafı olabilir.   Söylenmeyenleri hisseder, gerginliği bedenlerinde taşır ve çoğu zaman kendi ihtiyaçlarını geri plana atmayı öğrenirler. Bu öğrenilen kalıplar, yetişkinlikte kurulan ilişkilerde de kendini göstermeye devam eder. İyileşme ise çatışmaların tamamen bitmesiyle değil, kurulan ilişkinin değişmesiyle başlar. Tabii ki ilk adım farkındalıktır. Kişinin kendi tepkilerini, bu tepkilerin nereden geldiğini ve aile içinde nasıl bir rol üstlendiğini fark etmesi, dönüşümün temelini oluşturur.   Suçlayan bir dil yerine sorumluluk alan bir yaklaşım benimsendiğinde, iletişim de değişmeye başlar. Sağlıklı iletişim, iyileşmenin en önemli alanlarından biridir. Duyguların açık ve yargısız bir şekilde ifade edilebildiği bir ortam, çatışmaları yıkıcı olmaktan çıkarıp yapıcı olmasını sağlar. Burada empati en önemli kavramdır.   Empati, karşı tarafı haklı bulmak değil; onun duygusunu anlamaya çalışmaktır. Anlaşıldığını hissetmek, ilişkilerde onarıcı bir etki yaratır. Bir diğer önemli nokta ise sınırlar meselesidir. Aile içinde sınırların belirsiz olması, bireysel alanın ihlal edilmesine ve ilişkilerin boğucu hale gelmesine neden olur. Sağlıklı sınırlar, aile bağlarını zayıflatmaz; daha güvenli ve dengeli bir ilişki zemini oluşturur. Gerektiğinde profesyonel destek almak iyileşme sürecinin doğal bir parçasıdır. Aile danışmanlığı, çatışmaların arkasındaki dinamikleri görünür kılarak aile üyelerinin birbirlerini yeni bir gözle görmelerine yardımcı olur. Amaç hiçbir zaman bir suçlu bulmak değil, aile sisteminin daha sağlıklı işlemesini sağlamaktır. Sonuç olarak aile içi çatışmalar, her ailenin karşılaşabileceği insani durumlardır. Asıl mesele bu çatışmaların nasıl ele alındığıdır.   Doğru yaklaşımla, aile içi çatışmalar birer yıkım alanı olmaktan çıkıp iyileşme ve dönüşüm için birer fırsata dönüşebilir.