​Bugün biraz silkelenelim bir kendimize gelelim istiyorum.. Hayat bu kadar zorken daha da zorlastirmanin bize iyi bir şey sunmadigini konuşalım.. Bir kişiye iyilik yapmanın size kötülüğü olmadığını, yada birilerini asagilamanin kibirli olmanın size bir şey katmadigindan konuşalım.. Kibirlenmek birine karşı üstünlük taslamak.. karşıdakini kırmak.. Bu öyle bir noktada ki şuan yaş statü fark etmeksizin biz karşımızdaki kişiyi yaşına bakmadan onunda hisleri olduğunu unutup en önemlisi saygıyı unutup kırmaktan incitmekten korkmuyoruz ya. Küçük yaşta birinin kendinden yaşça birine üstünlük taslamasi yada işinden dolayı aşağılanan, birinin yaptığı şeyi kucumseyen.. Kimin haddine anlamıyorum.. Bu kadın kadına da erkek erkeğe de genç kesimden yetişkin olgun yaşa bile. ​Kibirlenmek aslında üstten bakmak birini ezmek o kadar boş bir ozguven ki .. Hiç tanımadığınız birini kırmak, incitmek.. Soruyorum bazen bu nasıl birsey .. Bu kadar kötülük varken biz insanlar hala birinirini kırmaktan cekinmiyoruz halbuki her zaman kadın kadına erkek erkeğe destek olmak gerekmez mi? Yaş fark etmeksizin desteklemek statü fark etmeksizin desteklemek saygı duymak gerekmez mi? Unutuyoruz nereden geldiğimizi ama yokluk çekip durumu düzelten bazıları da hala kibirli kimi sağlığı ike sınanır kavuşur ama o kibri huc bitmez. Sorarım size bu kadar zorluk çekip tekrar bir şeyler yolunda iken neden ders almaz insan neden hala kırar ki birilerini.. ​Bana birsey olmaz demeyin o geldiğiniz yeri unutursunuz unutmazsınız belki ama bir bakmışsın yine en bastasin.. Sinandigindan ders çıkarmasa insan der çıkarana kadar engeller ile karşılaşır.. Bazı dersler döngüler o dersi alana kadar bir dur bir bak ne yapıyorum diye demek için.. Ama bazen bunu kendine sormak için bile fırsatın olamayabilir .. Hayat o üstten baktığın pencereden atlamak zorunda bırakır seni ve tekrar en dipten başlamak zorunda kalırsın. Ya size aynı muamele yapılsa ne hissedersiniz ? Sorun bunu.. ​Hiç bir zaman hiç birinin başarısını durumunu kıskanıp onu ezmeye onu incitmeye çalışmadım.. Çünkü ben birinin başarısıyla mutlu olucak kadar geliştirdim kendimi çünkü benimde yolun farklı onunda belki zorlandık belki zorlanmadık ama başardık. Kimsenin patikasi aynı değil kimsenin zamanı da. Ben kadın kadının yurdu cümlesine inanmak istiyorum. Ben insanların başarılarını kiskanmayan, etmeyen (yaşından, mesleğinden, olduğu yerden konumdan her ne ise) İnsan olduğunu bilen kırılabilir diye düşünen insanlar olsun istiyorum. ​Zor değil inanın kötü olmak zor değil zor olan iyi olmak bunu o kadar iyi anladım ki bu yaşıma kadar.. Tecrübenin yaş ile alakası da yok .. Gördükçe anlıyor insan tanıdıkça.. Ve biliyor musunuz... İyi olmak aslında bir güç. Sandığımızın aksine zayıflık değil. İncitmemek, anlayış göstermek, sabretmek, kibirlenmemek... Bunların hepsi büyük birer ustalık aslında. Çünkü insan en kolay öfkeyle yükselir, en kolay kelimelerle kırar, en kolay egosuyla büyür. Zor olan ise içini büyütmek. ​Bugün dönüp kendimize bakmamız gereken yer tam da burası. Kaç kere birini yargıladık dinlemeden? Kaç kere birinin yaşam mücadelesini bilmeden "yetersiz" dedik? Kaç kere kendi acımızı unuttuk da bir başkasının acısına kör olduk? Kibir öyle sinsi ki... İnsanın kalbine yerleşti mi, sessiz sessiz büyür. ​Ama kimsenin unutmaması gereken bir şey var: Hayat, kibri taşıyanları en önce sinar. Ve bazen öyle bir sınar ki, insan kendini o çok yukarıdan baktığı yerden bir anda dipte buluverir. Çünkü hayat kimseyi unutmaz. Kimseyi görmezden gelmez. Hangi dersi almadıysan onu önüne tekrar tekrar getirir. Ta ki öğrenene kadar. ​Bu yüzden diyorum ki; birinin yolculuğunu hafife almayın. Birinin emeğini küçümsemeyin. Birinin kalbini kırmayın. Birinin cesaretini gölgelemeyin. Herkesin taşımadığı yükler var, bilmediğimiz mücadeleleri var. İnsan olmak; üstünlük taslamak değil, birlikte yürüyebilmek; kıskanmak değil, ilham alabilmek; yargılamak değil, anlamaya çalışmak. Ve en önemlisi saygıyı kaybetmemek. ​Bir gün gerçekten güçlü olmak istiyorsanız, kalbinizi kırmadan da dik durabilmeyi öğrenin. Kibirle değil, iyilikle büyüyün. Çünkü hayatta kalıcı olan tek şey, geride bıraktığınız izdir... Ve ben diyorum ki; keşke herkes kırmaktan değil, onarmaktan gurur duysa. Keşke herkes birinin başarısını gölgelemek yerine, "Kendime de ilham aldım" diyebilse. İnanın, dünya o zaman çok daha güzel bir yer olurdu. ​