Felsefe tarihine baktığımızda, birçok düşünür evrenin ilk maddesinin, yani “arkhe”nin ne olduğunu sorgulamıştır. Bunun yanında yine birçok düşünür, evrende bir yaratıcının varlığını kabul etmiş; ancak bu yaratıcının evreni nasıl yarattığını ya da evrenin nasıl oluştuğunu da ayrıca sorgulamıştır. Çünkü evren bir çokluktan ibaret olmasına rağmen, Tanrı tek olarak kabul edilmiştir. Sudur: Bir Varoluş Estetiği Farabi tam burada sahneye çıkar ve “Bir olan Tanrı’dan bu çokluk nasıl doğar?” sorusunu ortaya atar. Bu soru yalnızca metafiziğin değil, insanın kendi varoluşunu anlama çabasının da merkezindedir. Çünkü asıl mesele şudur: Çokluk, birden nasıl oluşmuştur?. Farabi’nin cevabı, ani bir yaratılış fikrinden çok daha inceliklidir. O, varlığı bir “oluş patlaması” olarak değil, bir “taşma” (sudur) olarak düşünür. Tanrı eksiksizdir; bu yüzden ondan bir şey çıkması bir eksilme değil, bir zorunluluktur. Tıpkı bir gülün kokusunun etrafa dağılması ya da ışığın kaynağından yayılması gibi…. Işık yayılırken kaynağını azaltmaz; aksine onun doğasını açığa çıkarır. Akli Bir Zorunluluk ve Düzen Şüphesiz Farabi’nin bu düşüncesi, Plotinus’un izlerini taşır. Fakat Farabi, onun görüşlerini olduğu gibi almaz; çünkü mesele Tanrı’nın birliğinin nasıl korunacağıdır. Ona göre çokluk doğrudan Tanrı’dan çıkarsa bu birlik zedelenir; o halde bir ara düzen gereklidir. Farabi’nin sudur teorisinde Tanrı’dan ilk akıl taşar; bu akıl hem kendini hem de Tanrı’yı düşünür. Düşünmek, burada varlık doğuran bir eylemdir ve her akıl bir sonrakinin sebebi olur. Bu noktada Aristoteles’in de izlerini görmek mümkündür; evren rastgele değil, akli bir zorunluluğun ürünüdür. Kaos yoktur; yalnızca henüz tam kavranamamış bir düzen vardır. İnsanın Konumu ve Potansiyeli Farabi’nin teorisi, insanı da yeniden konumlandırır. İnsan, bu sudur zincirinin bir halkasıysa, düşünce de basit bir zihinsel faaliyet değildir. Düşünmek, insanı kaynağa yaklaştıran bir eylemdir. İnsan, zincirin son halkası olmasına rağmen, her zaman yukarıya doğru yönelme potansiyeli taşır.