Yazar Naz Gündüz, kaleme aldığı son yazısında yetişkinlik kararlarımızın arkasındaki "gizli özneye" ışık tuttu: Çocukluğumuz.

Çocukluğumuz Hâlâ Direksiyonda mı? Hayatın direksiyonunda gerçekten biz mi oturuyoruz, yoksa geçmişin gölgesi mi yolumuzu belirliyor? Düşünün; bir tartışmada ani tepki verdiğinizde, bir fırsatı reddettiğinizde veya kendinizi sürekli eleştirdiğinizde, aslında çocukluğunuzun sesini tekrar mı duyuyorsunuz? Küçük yaşta öğrendiğimiz davranış kalıpları ve aldığımız mesajlar, yetişkinliğimizde fark etmeden bizi yönlendirebilir. “Hayır deme, kabul et” veya “duygularını göstermeme” gibi öğretiler, bugün kararlarımızı etkileyen sessiz rehberlerdir. Sürekli onay arayan bir yetişkin, belki de çocukken ilgi eksikliği yaşamış bir çocuğun yansımasıdır. Araştırmalar gösteriyor ki çocukluk deneyimleri, yetişkinlikte stresle başa çıkma biçimimizi, ilişkilerimizi ve kendimize dair algımızı şekillendirir. Ama farkındalık, bu durumun anahtarıdır. Geçmişin gölgesini görmek, direksiyonu tekrar ele almak için ilk adımdır. Kendinizi gözlemleyin. Tepkilerinizi ve seçimlerinizi anlamaya çalışın. Gerekirse profesyonel destek alın. Küçük bir içsel çocukla barışmak, özgürce karar verebilmenin kapısını açar. Çünkü gerçek yetişkinlik, yaş almak değil; kendi hayatınızın kontrolünü ele alabilmektir. Bugün durup sorun: Direksiyonda kim oturuyor? Geçmişin gölgesi mi, yoksa siz mi? Hayat kısa. Direksiyon sizin elinizdeyken, hangi yoldan gitmek istediğinize kendiniz karar verebilirsiniz. Çocukluğunuz size biçilen bir kader değil; yolculuğunuzun sadece bir parçası.