Dijitalleşmenin hız kazanmasıyla birlikte sosyal medya platformları bireylerin kimlik sunumu, sosyal karşılaştırma süreçleri ve duygusal deneyimlerini yeniden şekillendiren güçlü psikososyal alanlara dönüşmüştür. Bu bağlamda ortaya çıkan mutluluk normu veya diğer adıyla mutluluk dayatması, bireylerin sürekli pozitif, başarılı ve tatmin olmuş görünmeleri gerektiği yönünde örtük bir sosyal baskı yaratmaktadır. Bu çalışma, sosyal medyada idealize edilmiş mutluluk temsillerinin ruh sağlığı üzerindeki etkilerini psikolojik kuramlar ve güncel araştırmalar ışığında incelemeyi amaçlamaktadır. Sosyal medya başlangıçta iletişimi kolaylaştıran bir araç olarak tasarlanmış olsa da günümüzde bireylerin yaşamlarını performatif bir şekilde sergiledikleri dijital vitrinlere dönüşmüştür. Kullanıcılar çoğunlukla yaşamlarının seçilmiş, filtrelenmiş ve olumlu yönlerini paylaşmakta; olumsuz duygular ise görünmez. Leon Festinger tarafından geliştirilen Sosyal Karşılaştırma Kuramı’na göre bireyler kendi değerlerini ve yaşam doyumlarını başkalarıyla kıyaslayarak değerlendirirler. Sosyal medya ortamı: Yukarı yönlü karşılaştırmayı artırır, Gerçekçi olmayan yaşam standartları oluşturur, Öz-değer algısını kırılgan hale getirir. Araştırmalar, sosyal medyada geçirilen süre arttıkça bireylerin kendilerini daha az başarılı ve daha az mutlu algıladığını göstermektedir. Modern dijital kültürde negatif duygular çoğu zaman: zayıflık, başarısızlık, kişisel yetersizlik olarak algılanmaktadır. Bu bağlamda bireyler: üzüntüyü gizleme, kaygıyı bastırma, yalnızlığı inkâr etme eğilimi geliştirebilir. Duygusal bastırma kısa vadede sosyal uyumu artırsa da uzun vadede: anksiyete, depresif belirtiler, tükenmişlik riskini yükseltmektedir.   Sosyal medya kullanıcıları ideal benliklerini sergileyerek sosyal onay arayışına girerler. Beğeni ve takipçi sayısı, psikolojik olarak ödül mekanizmasını aktive eden sosyal pekiştireçlere dönüşür. Bu durum şu psikolojik sonuçlara yol açabilir: Dışsal onaya bağımlılık Gerçek benlik – dijital benlik ayrışması Kimlik tutarsızlığı Kronik yetersizlik hissi   Sürekli mutlu görünen bireylerle karşılaşmak, kişinin kendi zorlanmalarını anormal olarak algılamasına neden olur. Bu durum “herkes iyi, sadece ben kötü hissediyorum” bilişsel çarpıtmasını güçlendirir. Sosyal bağlantı artarken psikolojik yalnızlığın artması literatürde dijital yalnızlık paradoksu olarak tanımlanmaktadır. Çok sayıda çevrimiçi etkileşim, gerçek duygusal yakınlığın yerini dolduramamaktadır. Sürekli olumlu düşünmeye zorlayan kültürel söylem, bireyin doğal duygusal deneyimlerini geçersizleştirir. Toksik pozitiflik: yas sürecini uzatabilir, travma işlenmesini zorlaştırabilir, Mutluluk dayatması aşağıdaki psikopatolojik süreçlerle ilişkilendirilmiştir: Sosyal anksiyete artışı Kendilik değeri dalgalanmaları Duygusal tükenmişlik Imposter sendromu belirtileri Dijital bağımlılık eğilimleri Özellikle genç yetişkinlerde sosyal medya geri bildirimlerine aşırı duyarlılık, dopaminerjik ödül sisteminin sürekli uyarılmasına bağlı olarak davranışsal bağımlılık benzeri örüntüler oluşturabilmektedir. Sosyal medyada mutluluk dayatması, çağdaş ruh sağlığı sorunlarının görünmeyen fakat güçlü belirleyicilerinden biridir. Psikolojik iyi oluş, sürekli mutlu olmaktan değil; tüm duygusal deneyimlere alan açabilmekten geçmektedir. Gerçek psikolojik sağlık, mutluluğun performansı değil duyguların bütünlüğüdür.