Sabah erken kalk, üretken ol.Gülümse, motive ol.Kendini geliştir, ama asla yorulduğunu belli etme. Son yıllarda “iyi insan” tanımı sanki biraz değişti. Artık iyi olmak yetmiyor; her şeye yetişen, her duyguyu yöneten, her an güçlü kalan biri olmak bekleniyor. Oysa psikoloji bize çok net bir şey söylüyor: İnsan zihni bu kadar yükü sessizce taşıyacak şekilde tasarlanmadı. Birçok danışan, seanslarda şu cümleyle başlıyor söze: “Bilmiyorum neden böyle hissediyorum, aslında her şeyim var.” Bu cümle, modern dünyanın ruh sağlığına attığı en sessiz ama en ağır yüklerden biri. Çünkü kişi, yaşadığı duygunun bile “haklı” olup olmadığını sorguluyor. Oysa duygular, mantıklı olmak zorunda değildir. Üzüntü, “nedenin yeterli” olmasını beklemez. Kaygı, takvimde boş gün aramaz. Psikolojide buna duygusal geçersizleştirme denir. Kimi zaman başkaları yapar bunu: “Abartıyorsun.” “Bunda üzülünecek ne var?” Kimi zamansa kişi, kendi duygusunu susturur. En tehlikelisi de budur. Çünkü bastırılan duygu kaybolmaz; sadece şekil değiştirir. Bedensel ağrılar, tükenmişlik, öfke patlamaları ya da nedensiz bir boşluk hissi olarak geri döner. Belki de kendimize sormamız gereken soru şudur: “Bu duyguyla baş edebiliyor muyum?” değil, “Bu duyguyu yaşamama izin veriyor muyum?” Ruh sağlığı; sürekli mutlu olmak değil, zorlandığında bunu inkâr etmemektir. Güçlü olmak; hiç düşmemek değil, düştüğünü kabul edebilmektir. Belki bugün her şeye yetişememiş olabilirsin. Belki iyi hissetmiyorsun ve bunun net bir sebebi yok. Bu seni zayıf yapmaz. Sadece insan yapar