Bir an durdu çünkü o ses ona iyi gelen tek şeydi,
Sanki zaman kısa bir süreliğine nefesini tutmuştu.
Karşı kaldırımda duran kişi yıllar önce hayatından çıkmış olan biriydi.
Dilara kalbinin aniden hızlandığını fark etti. O hissi tanıyordu. Yıllar önce defalarca yaşamıştı ama zamanın bunu söndürmüş olması gerekirdi. Oysa şimdi, tam karşısında dururken, kalbinin içinde küçük bir telaş başladı.
“Bu mümkün değil,” diye düşündü.
İkisi de birbirini fark etmişti.Birkaç saniye boyunca hareket etmeden birbirlerine baktılar. Yıllar bir anda aralarından çekilmiş gibiydi.
Sonunda karşı taraftan hafifçe gülümseme geldi.
“Merhaba Dilara.”
Dilara o sesi duyunca içindeki eski hatıralar bir kapı gibi açıldı. Gençlik yılları, uzun yürüyüşler, bitmeyen sohbetler… ve bir gün aniden biten bir hikaye.
“Merhaba,” dedi Dilara, biraz şaşkın biraz da tedirgin.
Beraber bir kafeye oturdular. İlk başta konuşmaları temkinliydi; hayatlarının nerelere savrulduğunu anlatıyorlardı. Ama zaman geçtikçe o eski rahatlık huzur dolu anlar geri gelmeye başladı.
bir an durup Dilara’ya baktı.
“Garip değil mi?” dedi.
“Bunca yıl sonra bile seni görünce kalbim hala aynı şekilde çarpıyor,seni çok özlemişim dedi.”
Dilara gülümsedi ama gözlerinde hafif bir şaşkınlık vardı.
“Ben de aynı şeyi düşündüm,” dedi. “Sanki zaman hiç geçmemiş gibi.”
Aslında psikolojik olarak bu çok da garip değildi. İnsan bazı duyguları yalnızca yaşadığı anda değil, hafızasıyla birlikte saklar. Birini gerçekten sevdiğinde, o kişi yalnızca bir insan olmaktan çıkar; hatıraların, kokuların, seslerin ve hislerin birleştiği bir sembole dönüşür.
Yıllar sonra yeniden karşılaşmak, o duyguların bulunduğu kapıyı tekrar açabilir.
Ama bu kez farklıydı.
Gençken aşkları daha çok heyecan ve tutku üzerine kuruluydu. Şimdi ise ikisi de değişmişti. Daha sakin, daha anlayışlı ve daha gerçektiler.
Bir akşam yürürlerken Dilara durdu.
“Biz neden ayrılmıştık, hatırlıyor musun?” diye sordu.
Çocuk başını hafifçe eğdi.
“Hatırlıyorum. Çünkü ikimiz de birbirimizi sevmeyi biliyorduk ama birlikte yaşamayı bilmiyorduk.”
Dilara bu cümleyi düşündü. Haklıydı.
Gençlikte aşk bazen bir fırtına gibidir; güçlüdür ama yönsüzdür. İnsan olgunlaştıkça sevginin yalnızca heyecan değil, aynı zamanda seçim olduğunu öğrenir.
O akşam Dilara ona baktığında kalbinde yine o tanıdık hissi duydu. Ama bu kez kelebekler yalnızca heyecandan değil, huzurdan da doğuyordu.
“Sanırım,” dedi Dilara yavaşça,
“bazı aşklar bitmez. Sadece doğru zamanı bekler.”
Çocuk gülümsedi.
“Belki de biz yıllar önce yanlış zamanda doğru insanlardık.”
Dilara elini uzattı.
“Peki ya şimdi?”
Çocuk onun elini tuttu.
“Şimdi,” dedi, “belki de doğru zamandayız.”
Ve bazen aşk gerçekten böyledir.
Kaybolmaz,unutululmaz…