Werner Herzog’un "Encounters at the End of the World" belgeselinden fırlayıp günümüzün dijital kaosunda viral olan penguen imgesi, sadece bir video mu, yoksa modern insanın  bir yansıması mı? ​ Kalabalık şehirlerdeki o "soğuk" dinamizmi, buzullardaki bu küçük filozof üzerinden okumak, belki de bugüne kadar yapılan en isabetli sosyolojik kazı olabilir.Antarktika’nın ekstrem koşullarında varlık gösteren penguen, çevresel determinizme karşı sergilenen stoacı bir direncin en çarpıcı metaforudur. Bu canlının yaşam alanı dışsal kaosun (entropi) bireyin içsel bütünlüğünü parçalayamayacağına dair ontolojik bir kanıt sunar. Dolayısıyla o siyah-beyaz silüet, salt biyolojik bir adaptasyonun ötesinde; zorluklar karşısında "saygınlığı" (dignitas) koruyan iradi bir duruşun ve öz-yeterliliğin (autarky) simgesel tezahürüdür. Hızın Yarattığı Buzul   ​Şehirde yaşamak, termodinamik yasasına tabi olmak demektir: Hareket arttıkça sıcaklık artmaz, aksine ruhlar buzlaşabilir. İşte paradoks burada başlıyor.   Hareket etmek ile "yaşamak" arasındaki o ince çizgiyi videoda görebiliyoruz. Acaba  penguen, bizim "yalnızlık" sandığımız  karede, aslında "bütünlük" mü yaşıyor? Belki de o, buzulların üzerinde kaybolmuş bir canlı değildir.   Belki de kaybolan, sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken kendine geç kalan bizlerizdir...   Ve belki de penguen bize şunu söyler: "Varlığın sesini duymak istiyorsan, şehrin sesini kısmalısın. Buzul da olsa, kendine bir Hira bulmalısın."     Biz , varlık iddiasında, en büyük yokluktayız,    O ise hiçlikte "var", biz hala çokluktayız. Soğuk, demir bir kafes; o içinde hür nefes, Kendi yankısı olur, duyduğu o tek bir ses. Buzullar erise de, o duruş bakidir hep, Varlığı bir cevaptır, aranmaz başka sebep.