Fizyoterapi ve rehabilitasyon, yalnızca semptomları azaltmaya yönelik bir müdahale alanı değildir. Asıl gücü, tedaviyi bireyin bedenine, yaşamına ve gerçekliğine entegre edebilmesinde yatar. Rehabilitasyon kelimesi, çoğu zaman yanlış anlaşıldığı gibi “uzun süren egzersizler” ya da “tekrar eden seanslar” değildir; rehabilitasyon, bireyin kaybettiği işlevi hayatına yeniden adapte etme sürecidir. Bir hastanın ağrısının azalması tedavi olabilir; ancak o kişi günlük yaşamına güvenle dönemiyorsa, rehabilitasyon tamamlanmış sayılmaz. İşte fizyoterapiyi diğer birçok sağlık uygulamasından ayıran temel nokta tam da burasıdır: Biz sadece dokularla değil, insanla çalışırız. Rehabilitasyon süreci standart değildir. Aynı tanıya sahip iki bireyin rehabilitasyonu asla aynı olamaz. Çünkü biri ağrısıyla işe gitmeye çalışırken, diğeri çocuğunu kucağına alamamanın yükünü taşır. Bu nedenle fizyoterapi ve rehabilitasyon, protokollerden çok klinik muhakeme, cihazlardan çok bireysel değerlendirme gerektirir. İdealist bir fizyoterapist, tedaviyi klinik sınırların dışına taşımayı hedefler. Egzersizin yalnızca seans saatlerinde değil, bireyin günlük yaşamında anlam kazanmasını ister. Rehabilitasyon;merdiven çıkabilmek, uzun süre ayakta kalabilmek, korkmadan hareket edebilmek demektir. Yani tedavi, bireyin hayatına uyum sağlamadıkça eksiktir. Bugün rehabilitasyon kavramı hızla yüzeyselleştiriliyor. “Herkese iyi gelen” egzersizler, birkaç dakikalık videolar, hızlı çözümler… Oysa gerçek rehabilitasyon zaman ister, sabır ister ve en önemlisi etik duruş ister. Bireye fayda sağlamayacağını bildiğin bir uygulamayı yapmamak da rehabilitasyonun bir parçasıdır. Fizyoterapi ve rehabilitasyon; iyileştirmeyi öğretir, ama aynı zamanda bireye bedeniyle yeniden ilişki kurmayı da öğretir. Biz hastaya yalnızca “ne yapacağını” değil, “neden yaptığını” da anlatırız. Çünkü kalıcı iyilik hâli, ancak farkındalıkla mümkündür. Bu yüzden fizyoterapi ve rehabilitasyon bir teknikler bütünü değil, insanı merkeze alan bir süreçtir. Tedavi biter, rehabilitasyon devam eder. Çünkü amaç ağrının geçmesi değil, hayatın yeniden akabilmesidir. Rehabilitasyon, tedavinin bittiği yerde değil; bireyin hayatla yeniden temas kurabildiği yerde başlar.