Ayak bileği eklemi, günlük yaşam aktiviteleri ve sportif performans sırasında yüksek yük aktarımına maruz kalan kompleks bir yapıdır.  Bu nedenle travmatik yaralanmalar içerisinde en sık karşılaşılan bölgelerden biri olarak kabul edilmektedir. Lateral ayak bileği burkulmaları, tüm ayak bileği yaralanmalarının büyük çoğunluğunu oluştururken, bu yaralanmalar içerisinde en sık etkilenen yapı anterior talofibular ligamenttir (ATFL). ATFL; fibula ile talus arasında uzanan, özellikle plantar fleksiyon ve inversiyon hareketleri sırasında stabilite sağlayan temel bağlardan biridir.  Ani yön değiştirme, dengesiz zemine basma, sıçrama sonrası yanlış iniş ya da sportif temas mekanizmaları sonucunda yaralanabilir.  Özellikle futbol, basketbol, voleybol ve koşu sporlarında yüksek insidansla görülmektedir. ATFL yaralanmaları klinik olarak hafif gerilmeden tam kat rüptüre kadar farklı derecelerde değerlendirilmektedir. Grade I yaralanmalarda bağ liflerinde mikroskobik gerilme mevcutken eklem stabilitesi büyük ölçüde korunur.  Grade II yaralanmalarda parsiyel yırtık ve belirgin fonksiyon kaybı gözlenirken, Grade III yaralanmalarda tam kat ligament rüptürü ve mekanik instabilite gelişebilir. Hastalarda akut dönemde ağrı, ödem, ekimoz, palpasyon hassasiyeti ve yük vermede zorlanma sık görülür.  Bununla birlikte yalnızca ağrının azalması, fonksiyonel iyileşmenin tamamlandığı anlamına gelmez. Çünkü bağ yaralanmalarında propriyoseptif kayıp, nöromüsküler kontrol bozukluğu ve postüral stabilite problemleri uzun vadede tekrar eden burkulmalara zemin hazırlayabilmektedir. Tanı sürecinde ayrıntılı anamnez ve fizik muayene büyük önem taşır. Ön çekme testi ve talar tilt testi gibi klinik değerlendirmeler ligamentöz instabilitenin belirlenmesinde sıklıkla kullanılmaktadır.  Şüpheli kırık varlığında Ottawa Ayak Bileği Kuralları doğrultusunda radyografik inceleme tercih edilirken, ileri derece yumuşak doku değerlendirmelerinde manyetik rezonans görüntüleme önemli bilgiler sağlayabilmektedir.  Ancak klinik yaklaşım yalnızca görüntüleme bulgularına değil, hastanın fonksiyonel kapasitesine ve biomekanik durumuna göre şekillendirilmelidir. ATFL yaralanmalarında konservatif tedavi ve rehabilitasyon süreci güncel literatürde temel yaklaşım olarak kabul edilmektedir. Akut dönemde uygulanan koruma, yük modifikasyonu, kompresyon ve elevasyon yaklaşımları inflamasyon kontrolüne yardımcı olurken; erken mobilizasyon kontrollü kollajen organizasyonu açısından önem taşımaktadır.  Uzun süreli immobilizasyonun bağ dokusunda zayıflama, kas atrofisi ve proprioseptif kayıplara neden olabileceği bilinmektedir. Bu nedenle rehabilitasyon programları doku iyileşme biyolojisine uygun şekilde progresif olarak planlanmalıdır. Rehabilitasyonun ilk aşamalarında ağrı ve ödem kontrolü ile eklem hareket açıklığının korunması hedeflenir.  Özellikle dorsifleksiyon hareketindeki kayıpların ilerleyen süreçte kompansatuar hareket paternlerine neden olabileceği unutulmamalıdır. Bunu takip eden süreçte peroneal kas grubu başta olmak üzere ayak bileği çevresi kasların kuvvetlendirilmesi önem kazanır.  İzometrik egzersizlerden dirençli ve fonksiyonel egzersizlere geçiş hastanın toleransına göre planlanmalıdır. Bunun yanında yalnızca kas kuvvetinin artırılması yeterli olmayıp, nöromüsküler kontrolün yeniden eğitilmesi gereklidir. Propriyosepsiyon ve denge eğitimi, ATFL rehabilitasyonunun en kritik bileşenlerinden biridir. Tek ayak duruş çalışmaları, denge tahtası uygulamaları, dinamik stabilizasyon egzersizleri ve reaksiyon temelli antrenmanlar eklem farkındalığını artırarak tekrar yaralanma riskini azaltabilir.  Literatürde kronik ayak bileği instabilitesi gelişen bireylerde postüral kontrol mekanizmalarının bozulduğu ve alt ekstremite kinetik zincirinde değişiklikler oluştuğu gösterilmiştir.  Bu nedenle rehabilitasyon yalnızca lokal ayak bileği bölgesiyle sınırlandırılmamalı; kalça, diz ve gövde stabilizasyonunu içeren bütüncül bir yaklaşım benimsenmelidir. Sporcularda sahaya dönüş kriterleri yalnızca ağrısız yürüyüş ya da günlük aktivite yeterliliği ile değerlendirilmemelidir.  Kuvvet simetrisi, denge performansı, pliometrik kapasite, çeviklik testleri ve fonksiyonel yüklenme toleransı objektif olarak değerlendirilmelidir. Erken dönüş kararları tekrar yaralanma riskini artırabilirken, eksik rehabilitasyon kronik instabilite, sinovit, osteokondral lezyonlar ve uzun vadede dejeneratif değişikliklere zemin hazırlayabilir.  Bu nedenle ATFL yaralanmalarında rehabilitasyon süreci, yalnızca semptomların azaltılması değil; bireyin biyomekanik, nöromüsküler ve fonksiyonel kapasitesinin yeniden optimize edilmesi olarak ele alınmalıdır.